23 اسفند – آخرین سه شنبه ی1384 – شب چهارشنبه یا چهار شنبه سوری

سه شنبه ای که هرگز تکرار نخواهد شد پس قدرشو بدونیم ...

سرخی تو از من ، زردی من از تو

چهار شنبه سوری ؟

حتما معنی لغوی این گروه اسمی رو می دونید . اگه سور در فرهنگ فارسی به معنی جشن باشه پس با یه نیم تفکر به معنی " جشن چهار شنبه " می رسیم .منظورم همون چهارشنبه ی آخر ساله. .

آریان ها پنج روز آخر سال را   (5 +360)  ؛ که " پنجه ی دزدیده " نام داشت ، به آمادگی برای نوروز اختصاص می دادند .در این پنج روز آتش روشن می کردند تا روح نیاکانشان را به خانه هایشان دعوت کنند , لباس های نو می پوشیدند , دانه های رستنی سبز می کردند , منازلشان را تمیز می کردند ,... تا روح نیاکان که به دیدارشان آمده با شادی و دلخوشی بیشتری به جهان مینوی خویش باز گردند.

در روزگار کنونی ، ایرانیان تنها یک روز را به جای پنج روز جشن می گیرند که دلیل آن را نوعی گریز فرهنگی نیز تعبیر می کنند :

از زمان ساسانیان به بعد – پس از حمله ی اعراب –  تلاش بسیاری از سوی حکومت ها و اعراب برای نابودی سنت های ایرانی صورت گرفت که در حال حاضر نیز ادامه دارد . هدفشان این بود که فرهنگ های بی ارزش عرب را به خورد ایرانیان بدهند – که تا حد چشمگیری موفق شدند –

چهارشنبه در فرهنگ عرب – اگر فرهنگ بتوان نامش نهاد – روزی نا مبارک و نحس بوده – مثل نژاد خودشان - 

به همین خاطر "زرتشتیان " به خاطر اینکه فرهنگ ایرانیشان نابود نشود با بهانه کردن نحسی چهارشنبه  این آیین را با اعتقاد عرب متحوش منطبق ساختند و محصول آن شد چهار شنبه سوری .( زنده باد زرتشتیان )

بنابراين، اين آتش چهارشنبه سوری بازمانده آن آتش افروزی ۵ روز آخر سال در ايران باستان است(دکتر کورش نیکنام )

اما مراسم این شب ( مراسم زیر هیچ گونه ربطی با آیین های سنتی آریانی ندارد ) :

1-     معمولا خانواده ها قبل از غروب آفتاب بوته ها و خار و چوب و (هر چیزی که قابل سوختن باشه ! ) جمع می کنند و در هفت نقطه ی مختلف ،در کوچه ها یا حیا ط منزل ( یا میدان شهر که دولت برای احترام به عقاید مردمش در اختیارشون قرار می ده ) آن ها را قرار می دهند با غروب آفتاب ، هفت کوه بوته ها با آتشی زندگی بخش می سوزدند و کوچک و بزرگ از روی آین آتش می پرند در حالیکه همگی هم صدا می خوانند :

زردي من از تو ، سرخي تو از من 

غم برو شادي بيا ، محنت برو روزي بيا 

اي شب چهارشنبه ، اي كليه جاردنده ، بده مراد بنده 

و در آخر خاکستر های باقی مانده که حاوی همه ی زردی ها و بیماری های افرادی است که از روی آن پریدن توسط خانواده ها جمع میشه و به دور ریخته می شود .

2-قاشق زنی :

در گذشته رسم بر این بودکه زنان و دختران جوان که آرزو یا خواسته ای داشتند ( همون حاجت ) کاسه ای مسی بر میداشتند و با قاشقی بی آنکه حرفی بزنند به بیرون به راه می افتادند و در مقابل هفت خانه می ایستادند و صاحب خانه نیز پولی یا میوه یا شیرینی در کاسه شان می گذاشت . کسانی هم که چیزی در یافت نمی کردند از حاجتشان نا امید می شدند و به اصطلاح بی خییالش میشدن اون سال .

2-    فال گوش نشینی:

دختران یا زنانی که مراد یا آرزویی داشتند ( سفر یا ازدواج یا زیارت و ... ) از خانه بیرون مممممی آمدند و سر گذر ها گوش به صحبت رهگذران می دانند ؛ اگر صحبت از شادی ها و چیز های خوب بود چنین تعبیر می کردند که به مراد دلشان می رسند و اگر سخن از غم بود و چیز های بد تعبیر چنین بود که به مرادشان در آن سال نمی رسیدند.!

3-    کوزه شکنی:

تمعمولا بعد از آتش افروزی در یک کوزه ی سفالین کمی  زغال به نشانه ی سیاه بختی ، کمی نمک به نشانه ی شور چشمی و یک سکه ی دهشاهی ( عکس روی سکه ممکنه در ازمنه ی مختلف فرق کنه مثلا یک زمانی عکس روی سکه ها عکس رضا شاه بوده و الان ... فکر می کنم اجرای این رسم در دوره ی تاریخی ما اجرا نشه بهتره ، به خاطرعکس سکه رسم خود به خود منسوخ می شه ) به نشانه ی تنگدستی در کوزه می انداختند . بعد کوزه را دور سر تک تک اعضا می چرخواندن و آخرین نفر کوزه را به بام خانه می برد وبر سر بام خانه هم می چرخاند و در آخر کوزه را به کوچه پرت می کردند ( نه رسم خطر ناکیه – نکنین این کارو ) و می گفتند : : «درد و بلاي خانه را دور ریختم » ( ولی نتیجه گیریش خیلی زیباست )

4- آش چهارشنبه سوری:          

به آن آش بیمار هم گفته می شده که برای بهبودی بیمار آشی درست می کردند و به بیمار می خوراندند و باقی را بین مردم و فقرا پخش می کردند.

5- آجیل چهارشنبه سوری:

یا آجیل هفت مغز که شب چهارشنبه سوری تهیه می کردند . هنگام پاک کردن آجیل هم قصه ی " خارکن "- قصه ی مخصوص آجیل چهارشنبه سوری -  را نقل می کردند .

امشب

ما سبزی پلو با ماهی خواهیم داشت

شما رو نمی دونم ...

به هر حال امیدوارم به همتون خوش بگذره

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

نوروز 1385

« ساعت 21 و 55 دقیقه و 35 ثانیه

روز دوشنبه 29 اسفند 1384 هجری شمسی

مصادف با 20 مارس 2006 میلادی »

به نوروز جمشید و جشن سده       که نوگشتی آیین آتشکده

بزرگترین جشن ملی ایرانیان را به همه ی جهانیان تبریک عرض می نمایم .

نوروز گواه نامه ی گذشته ها ی دور من و تست ای ایرانی . گذشته هایی که همواره با افتخار از آن یاد می کنیم . گذشته هایی سرشار از روح انسانیت و عشق ... .

در تقویم نژاد آریانی نوروز تجلی آفرینش شمرده می شود ؛ نوروز زمانی از برای دوباره زیستن و رهایی یافتن از مرگ زندگی وار .

نوروز همواره در سنت های مردمان آریانی حرف اول را می زده و این تداوم همچنان ادامه دارد و خواهد داشت .

ایرانیان باستان عقیده داشتند آسمان نخستین بخش از جهان بود که آفریده شد . پس از آن آب ، و سپس زمین  و بعد از این ها گیا هان و حیوانات . انسان ششمین مخلوق و آتش هفتمین و آخرین مخلوق بوده است .

ششمین روز خلقت مصادف است با نوروز .

همراه با جمشید ( یمه ) که معروف ترین پادشاه اسطوره ای ایران می باشد ؛ نماد سلطنتی مهم و و جدیدی معرفی می شود که " فره ایزدی " نام دارد که تخت معروفش را به او ارزانی داشت ؛ و او مانند خورشید تابان بر آن جلوس کرد .در بزرگداشت این واقعه بود که نوروز ، یعنی روز نو یا نخستین روز سال نو ، جشن گرفته شد .در این روز همه ی جهانیان به گرد تخت پادشاه جمع می شدند ، نسبت به او ادای احترام می کردند ، و همراه با شراب و موسیقی و رقص جشن می گرفتند . ایرانیان معاصر و زرتشتیان هند و بعضی ملت های آسیای صغیر این روز را که مطابق با 21 مارس است ؛ جشن می گیرند .

در ایران به پاس فصل رستن ، این مراسم 13 روز به طول می انجامد .

همچنین رسم است که در ایام نوروز اسفند یا کندر را می سوزانند تا چشم بد و سایر ارواح خبیثه را دور سازند .

در رابطه با سفره ی هفت سین نیز این سنت بعد از حمله ی قبایل متحوش عرب به ایران دست خوش تغییر گشته ؛ چرا که تا قبل از ساسانیان "هفت شین " داشتیم و نه هفت سین . که به سنت ما نیز رنگ و بوی اسلامی دادند . در نتیجه تمامی بحث ها و سخن هایی را که در راستای تفسیر نماد های هفت سین می باشد را از همین جا منتفی اعلام می کنم .

هر روزتان نوروز       نوروزتان پیروز