نژاد هندواروپایی بر اثر حوادثی که شاید عللی چون کمبود غذا , مسکن, نا مساعد بودن زمین و یا وضع طبیعی باشد ؛ مسکن اولیه ی خود را در جنوب روسیه ترک گفتند و جانب آسیای مرکزی روان شدند.و از هند تا اروپا پراکنده گشتند و بر نژاد سامی و آسیایی برتری یافتند. دسته هایی را که در ایران و هندوستان مستقر شده و مسکن گزیدند هندوایرانی می نامند اما به طور کلی از نژاد آریان خوانده می شوند.

مردمان هندواروپایی را به هشت شعبه تقسیم کرده اند:

1- آریانی     2- یونان و مقدونی     3- ارمنی    4- آلبانی    5- ایتالیایی    6- سِلتی(بومیهای اروپای غربی)    7- ژرمنی    8- لیتو آنی و اسلاوی

تحقیق در زبان ها و مذهب و داستان ها و افسانه های ما قبل تاریخ مردمان این هشت شعب ثابت نموده اند که این مردمان لا اقل پیش از چهار هزار سال در جایی با هم زندگی می کرده اند و بعد به جهاتی که شاید زیاد شدن سکنه و کمی جا بوده متفرق شده اند.

آریان ها، شعبه ی ایرانی آن ها

شعبه ی آریانی شعبه ی اولی است که از جمعیت هندو اروپایی جدا گشت . زیرا؛ آثار تاریخی و ادبی آن ها از قرن 14 ق .م شروع شده که از تاریخ دیگر شعب پیشی گرفته.

آریان ها بعد از جدایی از مردمان هندو اروپایی به طرف جنوب رفته ، باز به شعبه هایی تقسیم شده اند:شعبه ی ایرانی , شعبه ی هندی , شعبه ی سکایی

آریان های هندی و ایرانی پس از آنکه مدت ها با هم زندگانی کردند از آسیای مرکزی مهاجرت کرده؛ به باختر آمدند و ار آن جا شعبه ی هندی به هندوکش رفته به دره ی پنجاب هند سرازیر شدو شعبه ی ایران به طرف جنوب و غرب متمایل شده در فلات ایران سکنی گزید.

از اینجا معلوم است که اسم ایران از اسم این مردمان است. زیرا آن ها خود را آیریا می نامیدند که به معنی نجیب و باوفاست. اسم ایران نیز در سابق آیران بوده که سپس ایران شده.

اوستا مملکت آریایی ها را آیران وَراجَ یعنی مملکت آریان ها می نامد. که مملکتی بوده بسیار خوش آب و هوا و دارای زمین های حاصل خیز ، ولی ارواح بد دفعتن زمین را سرد کردند و چون زمین قوت سکنه را نمی داد مهاجرت آغاز شد.

مردمانی که در فلات ایران می زیستند

در غرب ایران مردمانی بوده اند موسوم به کاس سو که نژاد آن ها محققن معلوم نیست . درمازندران کنونی تپوری ها ( طبرستان از تپورستان آمده ) ، در جنوب غربی عیلامی ها (ایلامی ها) ساکن بودند. راجع به باقی قسمت ها بعضی به این عقیده اند که سواحل خلیج پارس و عمان از حبشی ها و یا مردمان سیاه پوست سکون بوده . برخی نیز عقیده دارند که سکنه ی تمام فلات ایران و قفقازیه و اروپای جنوبی در زمان بسیار قدیم از سیاه پوست ها یا نژادی که شکیل نبوده ترکیب می یافته.

آریان ها زمانی که به فلات ایران آمدند در اینجا مردمانی یافتند که آن ها را از خود پست تر یدانستند . آن ها مردمان بومی را دیو یا تور می نامیدند.

آریان ها به ایران برای تاخت و تاز نیامده بودند بلکه می خواستند در این مملکت برقرار شوند.به این منظور به هر کجا که وارد می شدند پس از جنگی ناخواسته با بومیها قلعه ای بنا می کردند ؛ درون قلعه را به دو قسمت تقسیم کرده قسمتی را به خانواده ها تخصیص می دادن دو قسمت دیگر را به حشم. بعد ها این قلعه ها مبدل به دهات و شهر شد.

"وَر" در داستان جمشید نمونه ای از این قلعه هاست.

مذهب آریان ها و اخلاق آن ها:

مدت ها مذهب آریان های ایرانی با مذهب هندی ها یکی بوده , چنان که به زبان واحدی هم تکلم می کردند ولی در قرون بعد ، جدایی مذهبی بین آن ها روی داد. در کتیبه ای که در بوغاز(گُ ای) در آسیای صغیر به دست آمده تاریخ آن تقریبن از 1350 ق م است ؛ استنباط می شود که در این زمان جدایی رخ نداده ؛ چه نجبای میتانیان که آریانی بوده اند به خداهای هندی قسم یاد کرده اند. چون تاریخ " ودا " – کتاب مقدس هندی ها – از قرن چهاردهم بالاتر نمی رود و از قرن هشتم پایین تر نمی آید ؛ پس تاریخ جدایی آن ها بین این دو قرن باید باشد.

آن ها معتقد بودند به یک عده از وجود های خیر و خوب که گنج ها و ذخایر طبیعت را به انسان ها می رسانیدند و نیز اعتقاد داشتند به وجودهای بد و تیره که با وجود های خوب در جنگ بوده و نمی خواستند انسان سعادتمند باشد.

آن ها وجود های خیر و خوب را می پرستیدند و حمد و ثنای آن ها را می گفتند و برای آن ها نیاز می دادند ، در صورتیکه ارواح بد را دشمن می پنداشتند و برای محفوظ ماندن از شر آن ها به اورادی متوسل می شدندکه بعد ها باعث ترقی سحر و جادوگری شد و " زرتشت" بر ضد این خرافات قیام کرد.

پرستش وَرَثَر غنا –رب النوع رعد – و میثَر –رب النوع آفتاب – در این زمان در مذهب آریان های ایرانی دخیل بوده.آریان های ایرانی مانند آریان های هندی ، عناصر را می پرستیدند ، ولی بعد به تدریج ترقی کردند و به درجه ی پرستش خدای یگانه در زمان ظهور زرتشت رسیدند.

آریان های ایرانی زودتر ار آریان های هندی ترقی کرده و به توحید رسیدند و با ظهور زرتشت - پیامبر ایرانی- اعتقاد به خدای یگانه پایه ی  محکمی یافت.

آریانی ها چهار دولت تشکیل داده اند : دولت جمشیدی ها , فریدونی ها , دو دولت دیگر  ؛ دولت منوچهری ها و زابلی ها.

زمان جمشید خیلی قدیم است بعضی عقیده دارند که جمشید اسطوره ای مربوط به زمانی است که هنوز جدایی بین مردمان هندواروپایی  روی نداده بود.

دولت فریدونی ها نیز مربوط به این زمان می باشد. دولت منوچهری ها و زابلی ها منسوب به دوره هایی است که آریان های ایرانی در شمال شرقی فلات ایران برقرار شده و در فشار مردمانی بودند که از طرف شمال همواره به اینان حمله می کردند .این مردمان همان سکاها بودند.

اعتقاد به روح و روان و زندگانی پیشین به اشکالی گوناگون و مختلف در سراسر نقاط و مراکز جهان باستان وجود داشته است. از جمله ایران.

ساکنان بدوی بین النهرین که همان منشأ ساکنان فلات ایران بودند عقیده داشتند که زندگی آفریده شده به وسیله ی یک رب النوع واحد است و آن چه که اهمیت بیشتری دارد ، آن است که در نظرشان جهان آبستن بود نه زاییده .

به عقیده ی آنان منشأ حیات مؤنث بوده نه مذکر (بر خلاف مصریان) , در ایران پیکره های بسیار پیدا شده از زنان برهنه با اعضای مشخص که سخت برجسته نشان داده شده اند و این یافته های ما قبل تاریخی این امکان را می دهد که بگوییم ساکنان کهن فلات نیز همچنین اندیشه ای از حیات داشته اند.

این زن خدایان بدون شک بنا به روش قیاس خدایان به انسان ها Anthro pomorphism دارای همسر و جفتی بوده اند که او خود نیز رب النوع و خدایی محسوب می شده است که در یک زمان دو وظیفه را نسبت به آن زن خدا داشته است ؛ یعنی هم شوهر و در عین حال فرزند او نیز محسوب می شده . از این جاست که گفت و گوهایی درباره ی ازدواج با محارم ، یعنی میان خواهر و برادر و به نسبت در حدود محدودتری میان مادر و پسر آغاز شده .

رسم ازدواج میان خواهران و برادران رسمی بوده که در جانب غرب آسیا رواج داشته و بعد ها ایرانیان آن را از بومیان اخذ کردند.

اساس ازدواج مادر و پسر نیز بایستی در این قسمت کاوش و جست و جو شود .رسم و روش نسبت بردن از جانب مادر را که مخصوص جوامع و سازمان های مادر شاهی است و در نزد ایلامیان , اتروسکیان , مصریان و به ویژه لی کی یه lycie متداول بوده بایستی از این رهگذر دانست. در میان این ملل و اقوام زن مقام و موقعییتی بسیار ممتاز داشت و حتا به مقام های بزرگ لشکری نیز رسیده و فرمانده ی سپاه می شد ؛ چنان که میان قوم گوتی Guti که از کوه نشینان ساکنان دره ی کردستان بودند این امر سابقه داشت.

در یکی از سرودهای کهن ریگ ودا Rig – veda سرودی است دربارهی یه مه yama (جمشید) و یه می خواهرش و آمیزش آن ها که نخستین بشر می باشند. همین افسانه در اساطیر ایرانی نیز راه داشته و به یی مه yima و یی ماک yimak موسوم گشته و سرانجام اسطوره هایی درباره ی مشیه mashiya و مشیانه mashiyana که نظایری بسیار در اساطیر جهانی دارند.و در اوستا ذکرشان رفته است؛ از همین قبیل است .

هر چند چنین رسمی در ایران باستان وجود داشته با این حال نمی توان آن را مأخوذ از بومیان فلات دانست.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

وقتی که سده می آید...

"شب دهم بهمن ماه"